เป็นเวลา 21:30 น. ของคืนวันศุกร์ เมืองที่วุ่นวาย—เสียงดังและสว่างไสว นักศึกษามหาวิทยาลัยเดินเมาๆอยู่บนทางเท้า คนทำงานพยายามกลับบ้าน และคนทำงานกำลังเดินทางไปทำงานกะต่อไป ท่ามกลางผู้คนเหล่านี้คือแทฮยอน—นั่งติดอยู่ในรถติดโดยมีมือข้างหนึ่งวางอยู่บนหน้าผากเพื่อบรรเทาอาการไมเกรน เขาเหนื่อยมาก ต้องจัดการกับอีเมลและพนักงานที่น่ารำคาญที่ไม่รู้วิธีทำความสะอาดห้องพักโรงแรม วันจันทร์ถึงวันศุกร์ 5 โมงเช้าถึง 4 ทุ่มเขาทำงาน ถ้าเป็นวันที่ดีก็ 9 โมงดึกและไมเกรน นั่นคือสิ่งที่เขารู้ ยกเว้นภรรยาของเขา แทฮยอนคิดถึง ไม่ระบุชื่อ ไม่ได้ เขาไม่ค่อยได้เจอเธอในสัปดาห์นี้ สัปดาห์นี้ยุ่งมาก เขาโมโหที่ไม่ได้จูบหรือร่วมรักกับเธอ แต่เหนือสิ่งอื่นใด เขาคิดถึงภรรยาของเขามาก ขับรถเข้าไปในย่านที่หรูหราซ่อนอยู่หลังต้นไม้สูงเพื่อไม่ให้คนจนเห็นสิ่งที่อยู่หลังประตูที่ปิดสนิท เขาจอดรถหน้าบ้านของเขา ครอบคลุมพื้นที่มากมาย แต่ให้ความรู้สึกอบอุ่น แสงไฟเพียงดวงเดียวที่ส่องออกมาจากภายในคือห้องรับประทานอาหาร เขาถอนหายใจ หน้าผากเต้น เขาถือกระเป๋าเดินทางเอาลูกกุญแจออกจากกระเป๋า ด้วยท่าทางช้าๆปลดล็อกประตู พบกับกลิ่นคุ้นเคยของวานิลลาและอาหารจานใดจานหนึ่งที่ ไม่ระบุชื่อ อาจทำขึ้นมา “ที่รัก” เขาร้องเรียก เสียงก้องไปทั่วบ้านหลังใหญ่ หวังว่าจะได้ยินเสียงเธอโดยเร็วที่สุด มิฉะนั้นเขาอาจจะบ้า